Vrijwillig naar de afkickkliniek?

Eind 2017 zag ik het allemaal niet meer zitten. Heel het jaar had in het teken gestaan van werk en medio december kwam ik erachter dat mijn vriendin daarom een andere jongen gezocht had die wel tijd voor haar had. Het was een pijnlijke situatie. Elke dag was ik aan het werk geweest om ervoor te zorgen dat we geld zouden hebben voor een leuk huis waar we tijd voor elkaar zouden hebben. Mijn vrienden was ik in het traject verloren, wanneer je nooit contact opneemt dan vergeet men dat je bestaat. Met de kerstdagen voor de deur ging het eigenlijk al op de eerste dag verkeerd. Ik verdronk me in zelfmedelijden. Hoewel ik ook wel andere middelen gebruikt heb, stonden mijn dagen vooral in het teken van alcohol. Van vroeg in de morgen tot laat in de avond. Na de kerstdagen kon ik ook niet van de alcohol afblijven en met de supermarkt én nachtwinkel om de hoek, bleek de verleiding keer op keer te groot. Toen mijn baas merkte dat het verkeerd ging en dat ik niet meer presteerde, vroeg hij me op gesprek. Natuurlijk word ik ontslagen, kan er ook wel bij – dat was wat ik dacht. Maar dat gebeurde niet. Mijn baas wilde dat ik vrijwillig naar de afkickkliniek zou gaan. Toen ik zei dat die paar weken geen verslaving betekende, wees hij me erop dat het inmiddels medio maart was. Ik had drie maanden verzopen.

Geen standaardverhaal op de afkickkliniek

Aangezien ik mijn baan wilde houden en best wel geschrokken was van het beest dat in mij zat, besloot ik het te doen. De afkickkliniek. Ergens op de Veluwe, weggestopt, met andere mensen die aan hun verslaving willen werken. Ik vond het maar eng, maar na het eerste telefoongesprek met SolutionS (solutions-center.nl) wist ik dat ik op de juiste plek zou belanden. Geen standaardverhaal maar hulp op maat met ondersteuning en het delen van verhalen met andere mensen.

  • Met wandelingen
  • met een vast schema
  • met een vaste tijd om de dag af te sluiten
  • en met heel veel ritme

Het voelde niet als een afkickkliniek, het voelde voor mij meer als een enorm rustpunt. Niet langer voelde ik overal mensen naar me kijken, niet langer zag ik overal mijn ex en vooral het ontbreken van de mogelijkheid om alcohol te krijgen was een verademing. Altijd vreesde ik dat ik er niet door zou slapen, het afkicken in de afkickkliniek zorgde er juist voor dat ik veel beter kon slapen. Ritme en geen alcohol in het bloed verbeteren de slaap. Alleen dat al was een reden om er gewoon vol te gaan in de afkickkliniek.

En nu?

Het is nu al een flinke periode sinds ik uit de afkickkliniek gekomen ben. Het heeft me een ander mensen gemaakt. Ik ben me meer bewust van mijn doelen en heb mijn zelfwaarde weer teruggevonden. De afkickkliniek heeft ervoor gezorgd dat ik geen zin meer heb in alcohol nu ik weet wat het kapot kan maken. Hoeveel schade het kan doen aan mensen om me heen wanneer ik te veel ga drinken. Ik moet eerlijk toegeven dat ik zelf wel bang ben. Ik heb sinds het verlaten van de afkickkliniek nog steeds geen druppel gedronken. Het begint namelijk altijd met de eerste slok. Tegelijkertijd moet ik zeggen dat ik het niet meer nodig heb. Zeker niet met alle andere mogelijkheden en de focus die ik nu weer heb om me te richten op de dingen die wel belangrijk zijn en die ik zelf graag wil doen.